|
|
Robert van Westendorp “Tweelingen die je recht aankijken, 2 paar ogen van een en dezelfde persoon.” Het karakter van een mens heeft veel kanten. Veel is zichtbaar, merkbaar, voelbaar. Veel blijft verborgen, in de diepte, op de achtergrond, is een raadsel. Maar, het karakter bepaalt de Mens. Jong en oud. Het gezicht laat emoties zien. Het gezicht spreekt boekdelen. Het lichaam vertelt. Lichaamshouding en lichaamstaal helpen ons een mens te begrijpen, net als het gezicht, de ogen. In de Noordwest-Europese cultuur is elkaar aankijken erg belangrijk. En erg direct, confronterend soms. Verlegenheid kan het gevolg zijn, het neerslaan van de blik. |
Anja Vlaskamp Aards, donker, dicht bij de grond. Plantenresten van zeer nabij. Ombers, zware blauwen, zwarten, aardkleuren. Deze zijn het die de huid en voorstelling vormen van de schilderijen. Landschap als drager van het beeld. Niet het landschap van de eindeloze, Groninger verten, lange zichtlijnen en lichtschakeringen. Noch een realistische of figuratieve weergave van dat landschap is belangrijk. Het zijn onderdelen van dat landschap, dicht bij huis, de aarde onder het asfalt en beton. Of achter in de tuin, de composthoop of een rottende, oude, omgevallen boom. Zij kunnen het uitgangspunt voor Anja Vlaskamp zijn om haar schilderijen te maken. Drie elementen, aarde, lucht en water, zijn de leidraad. |
Vanuit een door haar gemaakte foto gaat zij aan het werk. De eerste kwaststreken worden nog door de foto bepaald. Gaandeweg vult de drager, doek of papier, zich met verf, met de voorstelling. De verf wordt opgebracht met brede streken en grote gebaren. Met spalters en paletmessen. Daardoor ontstaat een bijna tastbare huid. Het is de zichtbare wereld van zeer dichtbij, in uitvergroot detail. Bijna monochroom. Niet direct herkenbaar, bij nadere beschouwing raadselachtig. Is het grond, een stuk hout, een plantenrest? Het is allereerst en voornamelijk een schilderij, met grote kracht en uitstraling. Hoe ver kan een schilder gaan? Op langwerpig, groot formaat staat het beeld. tekst: Bart Huysman, Thesinge, 2011 |
Wegkijken, dwalen met de ogen of juist strak blijven kijken. Robert van Westendorp is gefascineerd door die aspecten. Dat komt voor een deel door zijn vroegere werk bij een instelling voor jongeren. In zijn kunst legt hij het zwaartepunt op de Mens als verschijning. Zijn techniek van schilderen, glacerend, dun, transparant, past goed bij de nadruk die hij legt op het gezicht, de ogen. De tweelingportretten tonen twee keer dezelfde persoon. Naakt en onbeschermd staan de portretten tegen een vrijwel monochrome achter-grond. Is het droefenis, is het onderzoekend de wereld inkijken, vanaf het doek? Een zekere beklemming en twijfel kan voorkomen bij het bekijken. Het is sfeer, ongemakkelijk soms. Het zijn fictieve portretten. Het lijkt de werkelijkheid maar is het niet. De werken van Robert van Westendorp (1951, Indonesië) zijn van groot formaat. tekst: Bart Huysman, Thesinge, 2011 |